+ A - تاریخ ۲۵ خرداد ۱۳۹۵ - ۲۱:۱۹ کد مطلب: 151688
نسخه مناسب چاپچاپ ارسال به دوست
گفت‌وگو با رضا بهبودی درباره «راپورت‌های شبانه دکتر مصدق»، «لانتوری» و «تماشاخانه‌های خصوصی»
کودتای ۲۸ مرداد به روایت تئاتر
کودتای ۲۸ مرداد  به روایت تئاتر

فرهیختگان آنلاین: رضا بهبودی از جمله بازیگرانی است که هر تئاتربین حرفه‌ای او را می‌شناسد و می‌داند چه لحظات نابی در ایفای نقش خود خلق می‌کند. او از سال ۱۳۷۶ با نمایش «بینوایان» بهروز غریب‌پور وارد عرصه حرفه‌ای تئاتر شد و تاکنون در آثار سینمایی و نمایشی بسیاری ظاهر شده است.

 کارگردان «بر پهنه دریا» در نمایش «در انتظار گودو» به قلم ساموئل بکت در سال ۱۳۸۳ بسیار خوش درخشید و سال‌هاست که عضو گروه تئاتر «لیو» است. بهبودی در نمایش «مکبث» به کارگردانی آرش دادگر و به قلم ویلیام شکسپیر در سال ۱۳۸۴ روی صحنه رفت و چهار سال بعد دوباره با همین گروه در نمایش «لیرشاه» شخصیت دیگری را زنده کرد. او با ما از نمایش جدیدش به نام «راپورت‌های شبانه دکتر مصدق» گفت که نام جالبی هم دارد و نظرات تامل‌برانگیزی درباره تئاتر خصوصی نیز عنوان کرد. یکی از معضلاتی که رضا بهبودی درباره آن صحبت کرده پدیده تربیت تماشاگر است که در تئاتر امروز ما به آن بها
داده نمی‌شود.

در مورد «راپورت‌های شبانه دکتر مصدق» بگویید و سرچشمه شکل‌گیری این اثر را برای ما شرح دهید؟
این تئاتر همان‌طور که از نامش پیداست به زندگی و دوران پر‌فراز و نشیب محمد مصدق می‌پردازد که شخصیت بسیار مهمی در تاریخ معاصر ایران است. نویسنده و کارگردان این تئاتر اصغر خلیلی است که براساس مستندات تاریخی آن را به رشته تحریر درآورده و قرار است از ۲۰ تیر در تالار وحدت به روی صحنه برود.

کارنامه‌تان ثابت کرده که شما نقش‌هایی را ایفا می‌کنید که بسیار سنگین هستند و پیچیدگی‌های مختلفی دارند. کاراکتر شما دقیقا چگونه است؟
در واقع بسیار مشکل است که به این پرسش پاسخ بگویم، زیرا قرار بر این شده که جز کاراکتر مصدق که فرهاد آئیش آن را بازی می‌کند باقی کاراکترها به صورت مشخص معرفی نشوند، نمی‌دانم چگونه می‌شود این موضوع را توضیح داد. در حقیقت خود بازیگران می‌دانند چه شخصیت تاریخی را می‌خواهند بازی کنند، ولی نام مشخص آن ذکر نمی‌شود و تماشاگر گویا باید حدس بزند که با چه کاراکتری مواجه خواهد شد. حساسیت‌ها و ارجاعات تاریخی، این تئاتر را پیچیده می‌کند. البته همیشه موضوع مصدق و کودتای ۲۸ مرداد با گره‌ها و پیچیدگی‌های بسیاری مواجه بوده است. این تئاتر سعی می‌کند شرایط آن دوران را بازگو کند و قرار ما هم بر این شده که از نام‌های واقعی شخصیت‌های تاریخی اسم نبریم و تماشاگر باید این امر را از دانش و هوش تاریخی خود کشف کند. این اتفاق مهم تاریخی همچنان بر ارکان مختلف زندگی اجتماعی و سیاسی ما تاثیر بسزایی داشته که هر چه به این موضوعات پرداخته شود باز هم کم است.

نظر شما به‌عنوان یکی از هنرمندان قدیمی تئاتر درباره تئاتر خصوصی و افزایش تماشاخانه‌های تئاتر چیست؟
بحث بسیار پیچیده و پر‌کش و قوسی است. نمی‌دانم از کجا شروع کنم. برای بررسی این پدیده باید برگردیم به زمانی که سال‌های سال گروه‌های تئاتری پشت درهای بسته تماشاخانه‌ها انتظار می‌کشیدند تا بتوانند بالاخره اجرای خود را روی صحنه ببرند. اکنون شرایط متفاوت شده است. در حال حاضر سالن‌های خصوصی به دنبال گروه‌ها تئاتری می‌گردند که در سالن آنها اجرا بروند. به هر حال این اتفاق از عجایب روزگار ماست. روزگاری، عمر ما در انتظار سالن اجرا به هدر می‌رفت و حالا بحران جدیدی شکل گرفته است. هیچ کدام از سالن‌ها پر نمی‌شوند، هیچ تماشاخانه‌ای تماشاگر درخور خود را ندارد و رقابت عجیبی بین سالن‌ها شکل گرفته است. مسئولان تماشاخانه‌ها به این سمت رفته‌اند که اجراها صرفه اقتصادی داشته باشند و این امر در وهله نهایی بر کلیت اجرا، ژانر و کیفیت کار اثر می‌گذارد. متن‌ها به سوی کمدی رفته‌اند و اجراها بیشتر تک پرسوناژ شده‌اند. چرا این اتفاق افتاده است، چون باید صرفه اقتصادی داشته باشد. ترجیح داده می‌شود متن‌ها کوتاه و ساده باشند و در یک روز دو اجرا بروند. ترجیح داده می‌شود از بازیگرانی استفاده شود که شناخته‌تر هستند تا از این طریق ریسک استقبال نکردن مخاطب پایین‌تر بیاید. تمام اینها مزید بر علت می‌شوند تا ما بدانیم با بحرانی اساسی روبه‌رو شده‌ایم. مهم‌ترین نکته این است که هیچ کس به فکر تربیت تماشاگر نیست. تعداد دانشجویان فراوان است و این هنرجویان از همان ترم اول می‌خواهند اجرا بروند و با تعدد سالن‌ها این اتفاق برای آنها افتاده است. روند حرفه‌ای شدن پر‌شتاب شده است. این را هم باید بگویم که ما حسادت و بغضی نسبت به هیچ کدام از این عوامل نداریم و تنها به دنبال واکاوی و تجزیه و تحلیل تئاتر معاصر خود هستیم و می‌خواهیم آفات آن را شناسایی کنیم.

از فیلم «اینجا کسی نمی‌میرد» چه خبر؟ این اثر را در جشنواره فیلم فجر دیدم که بسیار عالی بود. بالاخره اکران نمی‌شود؟
این فیلم نوشته بهار کاتوزی است که خود‌ش هم در این فیلم بازی کرده است. کارگردانی‌اش برعهده حسین کندری است که امیدواریم به‌زودی در گروه «هنر و تجربه» اکران شود. این فیلم یکی از کارهای هنری است که من هم در آن ایفای نقش کرده و نقش یک فرد نظامی را داشته‌ام ولی داستان پیچیده‌ترین از این حرف‌ها است.

فیلم دیگر شما که در جشنواره بود و باعث کلی هیجان شد «لانتوری» بود که تکلیف اکرانش فعلا مشخص نیست. خبر خاصی از این فیلم دارید؟
حاشیه‌های ادامه‌دار آثار درمیشیان همچنان وجود دارد. باید ببینیم کار چگونه پیش می‌رود و آیا این داستان به سرانجامی مانند اکران ختم می‌شود یا نه؟ به هر حال فیلمی بود که در جشنواره هم مو‌رد توجه قرار گرفت.

سیدحسین رسولی

نظر ها
افزودن جدید
نوشتن نظر
نام:
ایمیل:
 
عنوان:
 
کد آنتی اسپم نمایش داده شده در عکس را وارد کنید.
 
  • آخرین خبرها
  • پربیننده‌ها
www.parsebazar.com
0.2667