+ A - تاریخ ۳۰ خرداد ۱۳۹۵ - ۲۲:۴۹ کد مطلب: 152081
نسخه مناسب چاپچاپ ارسال به دوست
نمایش «مایبر» به روایت کارگردان
بازسازی و تکرار
بازسازی و تکرار

فرهیختگان آنلاین: این روزها تالار مولوی با نمایش «مایبر» به کارگردانی ابوالفضل کاهانی فعالیت خود را دوباره از سر گرفته است؛ نمایشی که طراحی صحنه و دکور ندارد و تجربه متفاوتی در صحنه تئاتر این روزهای ایران است.

 احمد علیمحمدی، مجید یوسفی، مجتبی یوسفی، علی نورانی و محسن محبی بازیگران این تئاتر هستند. بازیگرانی که انگار هر شب باید ایده کارگردان را از نو اجرا کنند و در مرز بازیگر بودن و نبودن قرار بگیرند و مستند بودن و نبودن را القا کنند. در این نمایش موسیقی نیز جزئی از اجرا و بازی شده و قصه نوازندگان موسیقی نیز وارد نمایش می‌شود.
ابوالفضل کاهانی که در کارنامه خود کارگردانی چند فیلم کوتاه و نیمه‌بلند موفق را دارد، ایده جالبی به ذهنش رسیده که خلاصه شده است در بازسازی یک صحنه قتل؛ همین ایده در تمرین‌های نمایش تبدیل شده است به کاری دیدنی و قابل‌تامل. او درباره کارش به «فرهیختگان» می‌گوید: «‌کلمه بازسازی برای من به مفهوم اتفاقی است که افتاده و اتفاقات پیش از این است. تصور من این بود که می‌شود روی همین واژه بازسازی کار کرد.»
همان‌طور که کاهانی می‌گوید نمایش او ایده‌اش را از قضیه بازسازی صحنه جرم می‌گیرد و در تمرین‌ها شکل کامل خودش را به دست می‌آورد. کاهانی درباره چگونگی رسیدن به اطلاعات درباره شیوه بازسازی صحنه جرم می‌گوید: «در مورد بازسازی صحنه جرم اطلاعاتی به دست آوردم و این قسمت آن برای من خوشایند بود که مجرمی اتفاقی که به دست خود رقم زده است را بازسازی می‌کند. یعنی تعریف می‌کند که دقیقا چه اتفاقی افتاده و کار خودش را مشابه‌سازی می‌کند. این مشابه‌سازی یعنی تکرار؛ یعنی میزانسنی که خود به خود در دل کار ایجاد می‌شود، بی‌آنکه ما نیاز به ایجاد آن داشته باشیم.»
اما چگونه ایده کاهانی به یک نمایش در تمرین‌ها تبدیل می‌شود. او در این باره هم توضیحات جالبی دارد و می‌گوید: «‌کار شکل نمی‌گرفت، به این دلیل که در برهه‌ای از زمان بی‌خود و بی‌جهت درگیر و دار ایجاد قصه‌ای بودم و می‌دانستم این قصه هیچ وقت شکل نمی‌گیرد و خود واژه «بازسازی» به کارم آمد و «تکرار» بخش ناخودآگاهی بود که به کار وارد شد و آدم‌های ما ناچار شدند دوباره برگردند و بازسازی را تکرار کنند.» کاهانی در دفاع از اجرایش توضیح می‌دهد: «قصه من از زمانی شروع می‌شود که بازسازی و تکرار تمام می‌شود. «عصبیت» و «نا‌هنجاری» بازیگران یا آدم‌ها از آن اتفاق و آن قصه شکل نگرفته با آن بخشی که در ذهن داشتم یکی می‌شود و در نهایت بازسازی دیگری شروع می‌شود که تماشاگران شاهد آن بودند. من این کار را مدیون واژه‌هایی نظیر «بازسازی» و «تکرار» هستم.» با این اوصاف است که می‌توان گفت ابوالفضل کاهانی به شکل خلاقانه‌ای از یک اتفاق تکراری، یک نمایش روی صحنه برده است که شباهت‌هایی به یک تمرین- اجرا دارد. این اجرا از شیوه نمایش در نمایش استفاده کرده و از این شیوه به ایده جدیدی رسیده است. تماشاگری که ساعت 21 به تالار مولوی برای دیدن این نمایش می‌رود، البته با این خلاصه روبه‌رو می‌شود: «از در با میثم اومدم تو، مجتبی اومد بیاد تو بهش گفتم داداش بیرون وایستا والا خودتو می‌زنم، میثم رو آوردمش اینجا، دقیقا اینجا... بهش گفتم چرا بی‌ناموسی کردی؟» ابوالفضل کاهانی در کارنامه‌اش دو نمایش «پذیرایی ساده» و «جشن بی‌خودی» را دارد.

نظر ها
افزودن جدید
نوشتن نظر
نام:
ایمیل:
 
عنوان:
 
کد آنتی اسپم نمایش داده شده در عکس را وارد کنید.
 
  • آخرین خبرها
  • پربیننده‌ها
www.parsebazar.com
0.2677