+ A - تاریخ ۳۰ خرداد ۱۳۹۵ - ۲۲:۵۰ کد مطلب: 152082
نسخه مناسب چاپچاپ ارسال به دوست
چگونه کارگردان و نمایشنامه‌نویس مهم تئاتر ایران از «پادری» سر‌درآورد
از دوران طلایی تئاتر فاصله گرفته‌ایم
از دوران طلایی تئاتر فاصله گرفته‌ایم

فرهیختگان آنلاین: کوروش نریمانی را خیلی از تئاتری‌ها با آثار کمدی و موفقش می‌شناسند که سطح بسیار بالایی هم دارند. این هنرمند با‌سابقه تئاتر با «شب‌های آوینیون» درخشش خیره‌کننده‌ای داشت و چه در ایران و چه در جشنواره‌های خارجی توانست در صدر توجه قرار گیرد.

کوروش نریمانی را خیلی از تئاتری‌ها با آثار کمدی و موفقش می‌شناسند که سطح بسیار بالایی هم دارند. این هنرمند با‌سابقه تئاتر با «شب‌های آوینیون» درخشش خیره‌کننده‌ای داشت و چه در ایران و چه در جشنواره‌های خارجی توانست در صدر توجه قرار گیرد. زمانی که تازه بحث سالن‌های خصوصی شکل گرفته بود نریمانی با تئاتر «جن‌گیر» توانست یکی از پر‌تماشاگرترین آثار تئاتری را روی صحنه ببرد. از آخرین کارهای نریمانی می‌توان به «دن‌کامیلو» با بازی سیامک صفری و مهران احمدی و «هیپوفیز» با بازی بهرام افشاری و نگار عابدی اشاره کرد که سالن‌های مملو از تماشاگر را پیش‌رو داشت. کوروش نریمانی مدتی است در عرصه نویسندگی در زمینه سریال‌های تلویزیونی مانند «پایتخت» و «پادری» مشغول است و کمدی‌های متفاوتی را به رشته تحریر درآورده است. با او در زمینه تئاتر خصوصی و مشکلات آن و چگونگی نوشتن سریال پادری به گفت‌وگو نشسته‌ایم که در زیر می‌خوانید.
 
شما چند وقت است که در فضای تئاتر فعالیت ندارید و به قول معروف پیدایتان نیست؛ چرا این‌گونه شده است؟
درگیر سریال «پادری» بودم. از اوایل زمستان گذشته درگیر این سریال شدم. در ابتدا قرار بود این سریال برای عید باشد ولی همه چیز تغییر کرد. مدیران تصمیم گرفتند سریال «پادری» از عید نوروز به ماه رمضان منتقل شود. این کار باعث شد قسمت‌هایی به این سریال اضافه شود. ما از ۱۵ قسمت که در گذشته نوشته بودیم به ۲۲ قسمت رسیدیم که کار ما را بسیار سخت می‌کرد. همچنان نیز درگیر این سریال هستم و آخرین قسمت آن را در اردیبهشت به اتمام رساندم. از فصل زمستان پار‌سال تا اردیبهشت امسال درگیر نوشتن سریال «پادری» بودم. تغییرات در بافت و محتوای قصه بسیار بود و به ناچار خط‌های داستانی مختلفی را به قصه افزودیم تا هم به روند داستان لطمه نخورد و هم جذابیت خود را حفظ کند. به هر حال این سریال مناسبتی نیست و در عین حال از المان‌ها و نشانه‌های «کمدی» سود می‌برد. اسم این سریال در گذشته «دودکش»نام داشت و حول و حوش سال ۱۳۹۲ روی آنتن تلویزیون رفته بود اما حالا نامش به «پادری» تغییر یافته است. عوامل کار همان‌ها هستند. به نظرم با اینکه قرار بود این سریال ابتدا در عید نوروز روی آنتن برود ولی حالا در ماه رمضان پخش شد در جذب مخاطب مشکل خاصی نداشته و موفق عمل کرده است.

فارغ از حضور در سریال «پایتخت» و «پادری» شما در تئاتر خیلی کم کار شده‌اید؛ واقعا چرا؟
آنقدر هم کم کار نشده‌ام. پار‌سال تئاتر «هیپوفیز» را روی صحنه بردم. این کار را در «تالار شمس» یا همان «اکو» اجرا رفتم که با «ایوان شمس» متفاوت است. مدیریت بسیار بدی داشت و از نظر جایگاه جغرافیایی هم بسیار بد بود و رفت و آمد مخاطبان با مشکل مواجه می‌شد. به هر حال این کار را در آنجا روی صحنه بردم.

تئاتر خصوصی چند صباحی است که شکل گرفته و هنرمندان تئاتر با پدیده جدیدی روبه‌رو شده‌اند که کاستی‌ها و نقاط قوت خاص خودش را دارد. شما این پدیده را چگونه آسیب‌شناسی می‌کنید؟
با تعدد سالن مخالف نیستم و حتی موافق هم هستم. ولی این امر باید تحت شرایط خاصی رخ دهد. یک سالن در وهله اول باید «موقعیت جغرافیایی» مناسبی داشته باشد. در گام بعدی باید به «امکانات» آن توجه کنیم. یک تماشاخانه چه امکاناتی دارد؟! پس ما باید امکانات و شرایط مناسب را برای سالن‌های خود مهیا کنیم. وضعیت نابسامانی که تئاتر ما داشت خواهی یا نخواهی به سمت تئاتر خصوصی پیش می‌رفت. بخش دولتی نه‌تنها سالنی را تاسیس نکرده بلکه به این سمت رفته که بسیاری از سالن‌ها را هم به بخش‌های دیگر واگذار کند. پس در این مرحله چاره‌ای جز این کار نیست. برای تاسیس سالن و تولید تئاتر باید به اما و اگرهای مختلفی توجه کنیم که در یک گفت‌وگوی کوتاه نمی‌توان آن را کاملا وارسی کرد و به نظرم این وظیفه روزنامه‌نگارها و خبرنگارها است که نقاط قوت و ضعف این وضعیت را بشکافند و آن را در مسیر درستی قرار دهند.

دانشجویانی که فارغ‌التحصیل می‌شوند و به سرعت روی صحنه تئاتر می‌روند خود پدیده‌ای شده‌اند که نشان می‌دهد تئاتر آماتور قدرت گرفته است، اما مولفه‌های شاخص خود را رعایت نمی‌کند و می‌خواهد خود را به مثابه تئاتر حرفه‌ای جا بزند. نظرتان در این باره چیست؟
به زعم من حضور جوانان در تئاتر بسیار مفید است و مشکلی با این پدیده ندارم اما هر چیزی باید روند خود را طی کند تا به پختگی برسد. به نظرم مشکل خود ما هستیم؛ چراکه نمی‌توانیم نظرات دقیق و سنجیده‌ای در این زمینه بدهیم. ما از دوران طلایی تئاتر خودمان فاصله گرفته‌ایم و این امر دلایل خاص خود را دارد. ازدحام هنرمندان در تئاتر؛ خواهی و نخواهی فضا را به‌گونه‌ای پیش می‌برد که کسانی که شور و شوق بیشتری دارند و از انرژی جوانی بهره‌مندند وارد فضای حرفه‌ای شوند. خود ما هم از این مراحل عبور کرده‌ایم. ولی آن دوران چند سالن حرفه‌ای بیشتر نبود و فضا برای ما متفاوت بود. این پراکندگی جغرافیایی نبود. الان پراکندگی جغرافیایی و تشتت نظرات فضای تئاتر را در چمبره خود گرفته است. نسل جوان ما جور دیگری شده و این جوانان مسیر دیگری را برای خود برگزیده‌اند و ما نسل قدیمی‌تر هم هر چه بگوییم آنها کار خود را می‌کنند.

باز هم می‌پرسم چرا فردی مثل کوروش نریمانی که اجراهای موفقی داشته است کمتر در عرصه تئاتر کار روی صحنه می رود؟ سالن‌های حرفه‌ای مملو از جوانان تازه‌کاری شده که به نظر شاید مثبت باشد ولی ممکن است در این مسیر خطری وجود داشته باشد. نظرتان در این باره چیست؟
ما اصلا دنبال پول نیستیم. دنبال این مساله نیستیم که به ما پول بدهند تا اجرا برویم. ما به دنبال سالن هستیم. باید به ما یک سالن مناسب بدهند. این حداقل چیزی است که هم‌نسلان من نیاز دارند تا اجرای خود را به منصه‌ظهور برسانند. هنرمندان ما کار خود را بسیار خوب بلدند و می‌توانند به راحتی از طریق آثار هنری خود به سودآوری برسند و اجراهای موفقی داشته باشند، به شرطی که فضای کار مهیا باشد و حداقل‌های ما برآورده شود. تئاتر ما باید به سمت حرفه‌ای شدن برود. سالن‌ها باید در اختیار خود هنرمندان قرار گیرد. ما الان نمی‌دانیم سالن تئاتر شهر و سالن‌های دیگر چه برنامه‌‌هایی دارند. من همین چند سال پیش، پس از مدت‌ها که تئاتری روی صحنه نداشتم به‌طور خیلی اتفاقی و با هزار مصیبت و مشکل توانستم دو اجرا روی صحنه ببرم. تمام اجراهای ما خصوصی بود و همه هزینه‌ها را از جیب خودم دادم و بار سنگینی را تحمل کردم. اما یکی از همین استادان تئاتر هر جا رفت گفت نریمانی به راحتی می‌تواند دو اجرای تئاتر روی صحنه ببرد و خیلی وضعش خوب است. ذهن خیلی از جوانان با این حرف‌ها گمراه می‌شود و خیلی‌ها فکر می‌کنند چه خبر است. من برای آن دو اجرا از زندگی شخصی خودم خیلی زدم و هزینه بسیاری پرداخت کردم. ما در یک سالن خراب و پر از مشکل اجرا رفتیم که کسی در آن نمی‌خواست اجرا برود و وقتی پیشنهاد اجرا در آن سالن به من داده شد با کمی شک و تردید قبول کردم و اجرا با موفقیت روبه‌رو شد و مخاطبان بسیاری از آن استقبال کردند. نمایش «جن‌گیر» هم با استقبال بسیار خوب مخاطبان روبه‌رو و باعث شد خیلی‌ها ناراحت شوند.

به نظر می‌رسد در تلویزیون مسیر موفقی را طی می‌کنید و دیگر کمتر علاقه دارید به سمت تئاتر بروید؟
دوست دارم در فضای تئاتر مشغول باشم ولی خیلی‌ چیزها باعث می‌شوند ما به سمت تلویزیون و دیگر رسانه‌ها برویم. علاقه شخصی من تئاتر است و بیشتر دوست دارم به این سمت حرکت کنم.

شما در زمینه «کمدی» بسیار مثبت عمل کردید. سینمای ما هم در ژانر کمدی با اقبال شگفت‌انگیزی روبه‌رو شده است. چرا وارد سینما نمی‌شوید و فیلمنامه نمی‌نویسید؟
واقعا در حال مداقه و تامل روی این موضوع هستم و باید در این باره تصمیم بگیرم. شخصا بسیار دوست دارم در این زمینه دست به قلم ببرم. علاقه بسیار زیادی در این باره دارم. چند نفر از دوستان نیز پیشنهاد داده‌اند. البته باید بگویم علاقه دارم در زمینه کمدی سینمایی کار کنم.

 

سیدحسین رسولی

نظر ها
افزودن جدید
نوشتن نظر
نام:
ایمیل:
 
عنوان:
 
کد آنتی اسپم نمایش داده شده در عکس را وارد کنید.
 
  • آخرین خبرها
  • پربیننده‌ها
0.2704