+ A - تاریخ ۷ اردیبهشت ۱۳۹۲ - ۰۷:۳۱ کد مطلب: 64424
نسخه مناسب چاپچاپ ارسال به دوست
 
ایستگاه رهگذران بی‌قرار
ایستگاه رهگذران بی‌قرار

فرهیختگان/فریدون صدیقی: سال‌های دور و خیلی دور من در روزنامه کیهان بودم. بعد از انقلاب آقای فردی پا به موسسه کیهان گذاشت و شد سردبیر مجله «کیهان بچه‌ها». همان بار اول که چهره به چهره شدیم او را محجوب و آرام دیدم. آهسته می‌آمد و نرم می‌رفت و با مکث و تامل در نظاره پیرامونش بود.


بعدهای بعد به دعوت او چندبار در نشست جمعی از نویسندگان و شاعران جوان، کودک و نوجوان که همکاران جدی، پر خروش و سرشار از استعداد و اشتیاق بودند، شرکت کردم تا در آن جلسه از منظر یک روزنامه نگار حرفه‌ای و با سابقه، «کیهان بچه‌ها» را از منظر ژورنالیستی (روزنامه‌نگاری) قضاوت کنم. در آن جمع بسیاری حضور داشتند. مثل احمد غلامی، کاظم مزینانی، شکوفه قاسم‌نیا و بسیاری از هم نسلان این سه که بسیار بودند و حالا همه آنها از نام‌آوران شعر و داستان کودکان هستند.
در همان جمع‌ها بود که میل و شوق وافر و بی‌پایان آقای فردی برای تجلی‌بخشی ادبیات کودکان و تجلی جمع جمیل به خوبی هویدا بود. او تا بود و بود این حسن روش را پاسداری کرد. آقای فردی به جز این وجه بارز وجوه دیگری هم داشت؛ مثل بردباری و شکیبایی کم مثال.
او خط وسط در گردش پرگار روزگار بود؛ میانه هر چیزی، ایستگاه هر رهگذر بی‌قرار و گیر افتاده در گردباد روزگار.
فردی، مرد متین و بسیار محترمی بود که سهمی بسزا در شکوفایی و بالندگی ادبیات کودک و نوجوان در سه دهه اخیر دارد. این نکته را البته همکاران و همراهان او باید به خوبی بدانند که حتما می‌دانند.
من برای مردی که سال‌ها در همسایگی هم زیر سقف موسسه کیهان- من در روزنامه و او در مجله «کیهان بچه‌ها»- بودیم از خداوند منان برایش طلب آمرزش می‌کنم.
او رایحه یاس سفیدی است که هیچ وقت بی‌شکوفه نمی‌ماند.

نظر ها
افزودن جدید
نوشتن نظر
نام:
ایمیل:
 
عنوان:
 
کد آنتی اسپم نمایش داده شده در عکس را وارد کنید.
 
  • آخرین خبرها
  • پربیننده‌ها
0.2217