+ A - تاریخ ۱۲ شهریور ۱۳۹۳ - ۱۱:۴۳ کد مطلب: 91225
نسخه مناسب چاپچاپ ارسال به دوست
ایران درودی، نقاش
در آستانه ۷۸ سالگی نقاش/ قلبی که برای وطن می‌تپد
در آستانه ۷۸ سالگی نقاش/ قلبی که برای وطن می‌تپد

این روزها من سخت درگیر کار بنیاد ایران درودی هستم چراکه پیشتر به من امید داده بودند که این بنیاد تاسیس می‌شود. علی مرادخانی در مراسم چاپ پانزدهم کتاب «در فاصله دو نقطه» در موزه هنرهای معاصر در تاریخ 15 آذر پارسال به من قول مساعدت داده بود.

البته آن موزه به من افتخار داد تابلوهایی که در گنجینه موزه داشتم را بیاورم و در آنجا به نمایش بگذارم. این مراسم در یکی از جمعه‌های سال 92 برگزار ‌شد. تنها یک روز فرصت باقی بود که آنها تابلوهای 3×2 مرا به نمایش بگذارند. 

در مراسم باشکوهی که 1500 نفر آمده بودند تا آثار مرا و کتاب در فاصله دو نقطه را ببینند کتاب فروختیم و استقبال خوبی از این مراسم شد و مرا تحت تاثیر قرار داد. در همان مراسم مرادخانی گفت که موزه ایران درودی در حال راه‌اندازی است.

من دو ماه به سفر رفتم و از زمانی که بازگشتم هنوز نتوانستم با ایشان تماس بگیرم و درباره موزه و کارهایی که قرار است انجام شود حرف بزنم، حالا دوست دارم سراغ میراث فرهنگی بروم تا خانه مرا تبدیل به موزه کند. من خیلی خوشحالم که عمرم را صرف هنر وطنم کردم و به عنوان یک فرد ایرانی سعی کردم این کار را به خوبی و با دقت انجام دهم.

من پیش از انقلاب در تلویزیون کار کردم و در مطبوعات قلم زدم. امروز وقتی می‌بینیم نسل جوان ما به نمایشگاه‌های من می‌آید به وجد می‌آیم و بسیار خوشحالم. در واقع من اولین زن نقاش ایرانی هستم که نقاشی را تبدیل به یک شغل و کاراکتر کردم.

من سرزمینم را دوست دارم و فکر می‌کنم خانواده‌ام بسیار باهوش بودند که نام مرا ایران گذاشتند و گویا آنها می‌دانستند قلب من برای این آب و خاک می‌تپد. درواقع آن زمانی که کار نقاشی را شروع کردم نقاش بسیار کم بود اما حالا نسل جوانی داریم که حدود چهار هزار و 500 نقاش دارد و این بسیار با اهمیت و قابل تامل است. من دوست دارم قبل از مرگم بنیاد ایران درودی را ببینم؛ این تنها خواسته من است.

نظر ها
افزودن جدید
نوشتن نظر
نام:
ایمیل:
 
عنوان:
 
کد آنتی اسپم نمایش داده شده در عکس را وارد کنید.
 
  • آخرین خبرها
  • پربیننده‌ها
صندلی جاکفشی ایکیا ایران
0.3063